Friday, June 18, 2010

நினைவலைகள் - 1

கல்லூரி வாழ்க்கை என்பது ஒவ்வொருவரின் வாழ்க்கையிலும் பல பசுமையான, மறக்க முடியாத நினைவுகளை ஏற்படுத்துகிறது. பள்ளிப் படிப்பை முடித்தவுடன் பல இலட்சியங்கள், கனவுகளுடன் கல்லூரி வாழ்க்கையில் அடி எடுத்து வைக்கிறோம். பொறியியல் கல்லூரி, மருத்துவக் கல்லூரி, கலை அறிவியல் கல்லூரி என்று கல்லூரிகளில் பலதரப்பட்ட வகைகள் இருந்தாலும், கலை அறிவியல் கல்லூரியில் இளங்கலை, முதுகலை பட்டப்படிப்பு என்பது என்னுடைய வாழ்க்கையில் ஒரு அத்தியாயமாக அமைந்துவிட்டது. இளங்கலை பட்டப்படிப்பை ஒரு வேள்வியோடு படித்தேன் என்றால், முதுகலை பட்டப்படிப்பை ஒரு இமாலய லட்சியத்தோடு படித்தேன். என்.ஜி.பி.கலை அறிவியல் கல்லூரியில் கணிப்பொறித் துறையில் முதுகலை பட்டம் பெற்றது என்பது என் வாழக்கையில் ஒரு திருப்பு முனைதான்.

சாத்தூரிலுள்ள SRNM கலை அறிவியல் கல்லூரியில் 2002 ம் ஆண்டே இளங்கலை படிப்பை முடித்துவிட்டேன் என்றாலும், என்னுடைய தந்தையார் அதே கல்லூரியில்தான் முதுகலை படிப்பும் படிக்க வேண்டும் என்று வற்புறுத்தினார். நான் கோவை மாநகருக்கு சென்று முதுகலை படிப்பு படிக்கப்
போகலாம் என்ற என் விருப்பத்தை தெரிவித்தபோது முடியாது என்று
கூறிவிட்டார். படிப்பு செலவுக்கு பணம் கொடுக்க முடியாது என்ற சொன்ன போது, மனம் உடைந்து போனேன். ஏனெனில், சாத்தூரிலேயே படிப்பை
தொடர்வதால் கொஞ்சம் வெளி உலகத் தொடர்பு கிடைக்காதே என்ற மனநிலை இருந்தது. வெளி உலக தொடர்பு மென்மேலும் விரிவடைய வேண்டும் என்பதை விட, தீவிர அரசியலில் ஈடுபடவேண்டும் என்ற
வேட்கை அதிகமாக இருந்தது. அதனால் நானும் மேற்கொண்டு படிப்பை தொடரவில்லை என்று கூறிவிட்டு கோவை மாநகருக்கு ஏதாவது வேலையில் சேர்ந்து பணி அனுபவம் பெற வந்து விட்டேன். எனது கிராமத்து நபரான செல்வராஜ் அவர்களின் உதவியோடு பூ.சா.கோ.தொழில் நுட்பக் கல்லூரியில் விடுதி காப்பாளராகவும், உணவகக் காப்பாளாரகவும் வேலையில் சேர்ந்தேன். பூ.சா.கோ.தொழில் நுட்பக் கல்லூரியில் ஆறு மாத காலம் பணியாற்றினேன். இங்கே பணியாற்றிய போதுதான் புதிய நபர்களின் வெளி உலகத் தொடர்பும், நிர்வாகத் திறமையும், மனிதர்களுடன் உறவாடும் புதிய முறையைக் கற்றுக்கொண்டேன். என்னை அன்போடு அரவணைத்துக் கொண்ட கோவை மாநகரம், வாழ்க்கையின் புதிய பரிமாணங்களை தினம், தினம் கற்றுக் கொடுத்தது.

அப்போது அடுத்த வருடம் எந்தக் கல்லூரியை தேர்ந்தெடுத்து படிக்கலாம் என்று தேடியபோது,
புகழ்பெற்ற கல்லூரிகளின் பெயர்களைத்தான் நண்பர்கள் சொன்னார்கள். நான் பிறந்ததிலிருந்து இளங்கலை கல்லூரி படிப்பு முடிக்கும் வரைக்கும் என் குடும்பத்தின் பொருளாதார வசதி என்பது கடினமான ஒன்றாகத்தான் இருந்தது. மிகப்பெரிய கல்லூரிகளில் சேர்ந்து படிக்கும் அளவுக்கு என்னுடைய விவசாயக் குடும்பத்தின் பொருளாதாரம் ஒத்துழைக்கவில்லை. விரலுக்கு ஏத்த வீக்கமாகத்தான் இருக்க வேண்டும். நம் குடும்பத்தின் பொருளாதார தகுதியை பொருத்துதான்,
நமது கல்வியை தேர்ந்தெடுத்து படிக்க வேண்டும் என்பதை என் தந்தையாரிடமே நான் கூறுவேன். அதன்படிதான் பன்னிரண்டாம் வகுப்பு முடித்தபோது, பொறியியல் கல்லூரிக்கு செல்லாமல், இளங்கலை பட்டப்படிப்பாக கலை அறிவியல் கல்லூரியை தேர்ந்தெடுத்தது.


நான் கோவை மாநகரில் இருந்த ஆறு மாத காலத்தில், பூ.சா.கோ.கலை அறிவியல் கல்லூரியில் முதுகலை கணிப்பொறி படிக்கும் ஒரு நண்பனை சந்திக்க சென்ற வேளையில், நான் அடுத்த வருடம் கல்லூரியில் சேருவதற்கு
குறித்து கேட்டபோது-எதிர் வரும் காலங்களில் புகழ் பெறப்போகும் என்.ஜி.பி.
கலை அறிவியல் கல்லூரியின் பெயரை பரிந்துரை செய்தான். மனதில் பெயரை உள்வாங்கி கொண்டேன். சில கசப்பான அனுபவங்களால் பூ.சா.கோ.
தொழில் நுட்பக் கல்லூரியில் வேலையை விட்டு சென்றுவிட்டேன். நாகர்கோவிலில் வேலைக்குச் செல்கிறேன் என்று என்னுடைய பெற்றோர்களிடம் பொய் சொல்லிவிட்டு, மணிரத்னம் அவர்களின் திரைப்பட யூனிட்டில் வேலைக்கு சேர்ந்தேன். 2002 ம் ஆண்டுகளில் ராமேஸ்வரம் மண்டபம் முகாமில் கன்னத்தில் முத்தமிட்டால் பட சூட்டிங் வேலைகள் நடைபெற்றது. அப்போது என்னுடைய நண்பன் ஒருவனின் தந்தையார் சென்னையில் காவல் ஆய்வாளராக பணியாற்றினார். அவருடைய சிபாரிசு உதவியால் திரைப்பட யூனிட்டில் சேர்ந்து வேலை செய்யும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. இங்கே வேலை செய்த ஆறு மாத காலகட்டங்களில் என்னுடைய தனித்துவமான எழுத்து, பேச்சுக் கலையை வளர்த்துக் கொண்டேன். நிறைய இலக்கிய, உலக சினிமா புத்தகங்களைப் படித்து, மணிரத்னம் அவர்களிடம் பணியாற்றிய உதவி இயக்குநர்களிடம் கதை சொல்லும் திறனையும், கதைகளை விவாதம் செய்யும் முறைகளையும், திரைக்கதை எழுதும் கலையையும் கற்றுக் கொண்டேன். நான் பொய் சொல்லிவிட்டு சினிமாத் துறையில் வேலை செய்வது தெரிந்து தந்தையார் மிகவும் கவலையடைந்தார். வீட்டிற்கு ஒரே பையன் என்பதால் அவருடைய விருப்பத்திற்கிணங்க முதுகலை பட்டபடிப்பு படிக்க சம்மதித்தேன்...
பாரதமே விழித்தெழு!

கோவை மாநகரிலுள்ள இரண்டு, மூன்று கல்லூரிகளுக்கு முதுகலை கணிப்பொறி படிப்பில் சேருவதற்கு விண்ணப்பம் செய்தேன். பிறகு என்.ஜி.பி.கலை அறிவியல் கல்லூரியில் சேருவதற்கு முடிவெடுத்து, என் தந்தையாரைஅழைத்துக் கொண்டு கல்லூரிக்கு சென்று பணம் செலுத்தி பதிவு செய்தேன். 2003 ம் வருட கல்லூரியின் முதல்வராக உயிர் வேதியியல் துறையை சேர்ந்த DR.சின்னசாமி அவர்கள் இருந்தார். அவர்தான் என்னை வரவேற்று பேசினார். கோவை மெடிக்கல் சென்டர் நிர்வாகத்தால் நடத்தப்படும் கல்லூரி என்று கூறினார். என் தந்தையாரும் 20 நிமிடங்கள் முதல்வருடன் உரையாடினார். நான் இரண்டாண்டு முதுகலை கணிப்பொறித் துறை வகுப்பில் சேர்ந்தேன். அப்போதெல்லாம் கல்லூரியின் வளாகம் கட்டப்பட்டு வேலை நடந்து கொண்டிருந்தது. வணிகவியல் துறை பேராசிரியர் பொங்கியண்ணன் என்பவரிடம் தான் கணிப்பொறித் துறை எங்கே உள்ளது என்று கேட்டேன். அவரும் காண்பித்தார். அப்போது விளையாட்டு துறை பேராசிரியர் செந்தமிழ் செல்வன் அவர்கள்தான் என்னிடம் உற்சாகமாக உரையாடினார். அரை நாள்பொழுதை கல்லூரியில் கழித்துவிட்டு, நானும் எனது தந்தையாரும் ஊருக்கு வந்துவிட்டோம். 2003 ம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாத கடைசியில்தான் முதுகலை வகுப்பு ஆரம்பமானது. நான் கல்லூரியின் விடுதியில் சேர்ந்தேன். அப்போது முதுகலை மாணவர்களுக்கு மட்டும் கல்லூரி விடுதி நேரு நகரிலுள்ள ஒரு வாடகை கட்டிடத்தில் இயங்கி வந்தது. என்னுடைய வகுப்பு மாணவர் மகேந்திரகுமாரும் நானும் விடுதியில் ஒரு அறையில் தங்கினோம். தமிழ் மாணவர்கள் சில பேர்தான் இருந்தோம்.
கேரள மாநிலத்தை சேர்ந்த மாணவர்கள்தான் அதிகம் பேர் இருந்தார்கள்.

விடுதியில் மறக்க முடியாத நிகழ்ச்சிகள் பல ஏற்பட்டன. பிசியோதெரபி
பேராசிரியர் செந்தில்குமாரிடம் ஏற்பட்ட அனுபவங்கள் மறக்க முடியாதவை.
மிகவும் கோபக்காரரான அவருடன் விடுதி மாணவர்கள் செய்யும் சண்டையே
களேபரமாக இருக்கும். அவர் கோபத்தின் உச்சிக்கே சென்று பேசும்போது,
விடுதியே அதிர்ந்துவிடும். அதேபோன்று விடுதிக் காப்பாளர் நூர்ஜகான்
சிறந்ததொரு மனிதராக நகைச்சுவை உணர்வுடன் தக்க ஆலோசனைகளை கேட்கும்போதெல்லாம் வழங்குவார்.

பேரா.மணிமொழி 
விடுதியிலிருந்து கல்லூரிக்கு வருவதற்கு, நேரு நகரிலிருந்து கல்லூரிப் பேருந்தில் ஏறி வருவோம்.
என்னுடைய முதுகலை வகுப்பு ஆரம்பித்த முதல் நாளன்று, கல்லூரியின் நிர்வாக அறங்காவலர்  DR.தவமணி தேவி அவர்கள் அனைத்து துறைகளை சேர்ந்த முதுகலை மாணவர்களுக்கு வரவேற்புரையை ஆங்கிலத்தில் உரையாற்றினார். ஒவ்வொரு துறை பேராசிரியர்களை மாணவர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தி வைத்தார். கணிப்பொறித் துறை தலைவர் பேராசிரியர். மணிமொழி அவர்கள் புன்னகை பூத்த முகத்துடன் அறிமுகமானார். ஒவ்வொரு துறை தலைவர்களும் ஐந்து நிமிடம் பேசினார்கள். இந்த மாதிரி விழா எனக்கு புது அனுபவமாக இருந்தது. நான் இளங்கலை படித்த கல்லூரியில் இந்த மாதிரி நடைமுறையெல்லாம் கிடையாது. தற்போதுதான் ஆரம்பிக்கப்பட்டு செயல்முறையில் உள்ளது.

பிறகு எனது முதுகலை வகுப்பு மாணவர்களுக்கு கல்லூரி உணவு விடுதியில்
தேநீரும், சிற்றுண்டிகளும் கொடுத்து உபசரித்தார்கள். எனது முதுகலை வகுப்பு மாணவர்கள் அனைவரும் ஒருவருக்கு ஒருவர் அறிமுகமாகிக் கொண்டோம். பிறகு முதுகலை வகுப்பறைக்கு சென்று மாணவர்களுடன் அமர்கையில், என் மனம் ஏனோ பட படவென்று அடித்துக்கொண்டது...

No comments:

Post a Comment