Tuesday, November 6, 2012

கார்கால மழைக் காலம்(2009)...


இது கார்கால மழைக் காலம்
கண்டிப்பாய் நனைந்தாக வேண்டும்
நாம் நடந்த வீதிகளில்
இன்று மீண்டும் நான் நடக்கத் தொடங்கினேன்.


தனிமையில்
நடையில் வேகத்திற்கேற்ப
தூறல் என்னை நனைக்கத் தொடங்கிற்று
துவட்டிக் கொள்ளத் துணிந்தவனாய்
கை வீசி நடக்கிறேன்.


தெருக் கோடி மூலையில் உன் உருவம்
மழைச் சாரலில் மின்னல் வெளிச்சத்தில்
சட்டென மறைந்து போனது
ஒரு வேளை
என் கண்ணிலிருந்து மறைக்கப்பட்டிருக்கலாம்



ஊரார் தூற்றுவது மெல்ல
என் காதில் பெரும் இடி சத்தத்தின் ஊடாக
ஒலிக்கிறது.
நீ என்னுள்
பேயாய் குடி கொள்ளத் தொடங்கி விட்டாய்.


ஆடித் தீர்ந்த பின்
நினைவு தட்டி மீண்டெழுகிறேன்
உடல் குளிரில் நடுங்கத் தொடங்கி...


 ஓடுகிறது வெள்ளம் தடையற்று.
அடித்துச் செல்கிறது என்னையும்
அணை போட யாருமில்லை.
அழுது தீர்க்கிறேன்
அடை மழையோடும்
ஆனந்தக் கூத்தோடும்
யாருக்கும் தெரியாமல்...


மழையே!
வானிலிருந்து
தனித் தனியாய்த்
துளித் துளியாய்
மண்ணில் பிறந்தீர்!
விழுந்த நொடியே
மண்ணின் நிறம் கொண்டு
தன்னுடன் பிறந்தாரோடு
இரண்டறக் கலந்தீர்!


இல்லையினி தானொரு
தனியாளென்று
அருவியாய் உருக்கொண்டு
ஆற்றலின் பெரும்படையாய்
ஆறாய்ப் பெருக்கெடுத்துக் 
களம் நோக்கி நடைபோடும்
இயற்கையின் படைப்பே! மழையே!


மழை என்றுமே
தானாய்ப் பொழிவதையே
விரும்புகிறது...
அதற்கான பொழுதில்...
அதற்கான இடத்தில்...


மழையின் விருப்பங்கள்கடந்து
கடும் வெயிலால்
மழையை வருவிக்கும்
எல்லா முய‌ற்சிக‌ளும்
வெறுமையாகவே முடிகின்றன‌
கடும் வறட்சியுடன்...


மெல்லிய என் சிறகுகள்
களைப்பாயிருக்கின்றன...

இளப்பாறும்படியாய்
உன் கிளைகளில்
சற்று நேரம்
அமர்ந்து கொள்கிறேன்...


 இளைப்பாறியவுடன்
நான் என் பயணத்தைத்
தொடர வேண்டும்...

நான் போக வேண்டியதோ
இன்னும் வெகுதூரம்...

உன் அன்பெனும் ஆயுதத்தால்
உன் கிளைகளை
என் சிறைகளாக்கிவிடாதே...

 பயணத்தைத் தொடர
நான் எத்தனிக்கையில்
என் கண்களை மட்டும்
பார்த்துவிடாதே...

நான் போக வேண்டியதோ
இன்னும் வெகுதூரம்...

உருளும் இந்த உலகத்தில்
உன்னைக் கடந்தே
நான் செல்ல வேண்டியிருக்கும்
என் அடுத்த பயணத்திலும்...

No comments:

Post a Comment